PinkApple™ ★ Queen of [ BD ]

ทุกวันนี้….เบื่อเหลือเกิน กับคำว่า  “ผู้ดี”

บางคนมักจะหลงตัวเองว่าเป็น “ผู้ดี”

อ่าว...แล้วผู้ดีคืออะไรล่ะ? 

คนที่แต่งตัวสวย  ใส่เสื้อผ้าแบรน์เนม มีชาติกูล  ร่ำรวย ??

นี่เป็นเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น

ผู้ดีแท้จริงแล้ว 

ต้องเป็นคนที่  มีวาจาที่สวยงาม สุภาพ กิริยา ท่าทางที่เรียบร้อย

อ่อนหวาน มีจิตใจดี  รู้จักแบ่งบัน  ไม่เห็นแก่ตัว

ขอแค่มีสิ่งเหล่านี้ คุณเองก็เป็นผู้ดีได้

ในปัจจุบันนี้เอง  คำว่า “ผู้ดี”

ถูกใช้อย่างผิดเพี้ยน โดยบุคคลที่ชอบเรียกตัวเองว่า “ผู้ดี”  หรือ  “ไฮโซ”

คนเหล่านี้มักแต่งกายสวยงาม ประมาณว่า  สวยแต่รูปจูบไม่หอม

ทำไมน่ะเหรอ?  ปัจจุบันนี้ คนที่เรียกตัวเองว่า “ผู้ดี”  หรือ  “ไฮโซ” นั้น

มักจะชอบปฎิบัติกับผู้อื่น ที่ต่ำต้อยกว่า ราวกับไม่ใช่คน

ทั้งดูถูก  และรังเกียจ ผู้ที่ต่ำต้อยกว่า  และคนที่ต่ำกว่านั้น ไม่อยู่ในสายตา

สำหรับตัวเรานั้น

ถ้าเป็นคนที่ ไม่ได้ร่ำรวย  หน้าตาไม่ได้สวยงาม หรือ ไม่ได้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าดีๆ

บางที “ขอทานบางคน”  ยังมีความเป็น “ผู้ดี”  มากกว่าคนที่เรียกตัวเองว่าผู้ดีด้วยซ้ำ

จากที่เราเห็นนั้น  ขอทาน ที่แทบจะไม่มีอะไรกิน  ยังรู้จักแบ่งบันอาหาร

ให้เพื่อนร่วมโลกอย่าง “สุนัข”

แต่คนที่เรียกตัวเองว่า “ผู้ดี” นั้น  กลับไม่รู้จักแบ่งบันเงินของตัวเอง

แม้แต่เศษเสี้ยวสตางค์นั้น ให้แก่ผู้อื่น 

ไม่รู้จะงก เก็บไว้ให้ใครกัน  ทั้งๆที่ตัวเองนั้น มีมากมาย

และชอบเอาไปอวดร่ำอวดร่วยกับผู้อื่น

นี่นะหรือ?  คือสิ่งที่เรียกว่า “ผู้ดี”

ที่เราออกมาเขียนบทความนี้

เพราะ คุณบลู เป็นคนให้แรงบันดาลใจค่ะ....(ฟังมากมันเก็บกด เลยอยากมาระบาย)

คุณบลูชอบมาเล่าให้ฟังว่า  เวลาคนสั่งพิซซ่า

จะมีคนอยู่ประเภท หนึ่ง ที่ชอบทำตัวเป็นไฮโซ

พูดจา   ไม่ลื่นหู

ประมาณว่า

นิกกี้  : นิกกี้ จะสั่งพิซซ่าย่ะ

บลู :  ไม่ทราบว่า จะรับเป็นถาดกลางหรือถาดใหญ่ครับ

นิกกี้  :  แหม!  ระดับนิกกี้ ไม่เคยสั่งถาดกลางค่ะ  นิกกี้สั่งแต่ถาดใหญ่เท่านั้น  บลา บลา บลา

บลู : ................

และอีกมากมาย.............

และมีลูกค้ารายหนึ่ง  เราเองก็ชอบมาก  และอยากจะทำมั่งเหมือนกัน

ทั้งพูดจาไพเราะ  และมีจิตใจงามมาก

คุณลูกค้า  : เออ...สวัสดีคับ

บลู : ไม่ทราบจะรับอะไรดีครับ

คุณลูกค้า :  พี่ขอสั่งพิซซ่า 10 ถาดครับ

บลู : ได้ครับ  จะรับเป็นหน้าอะไรดี

คุณลูกค้า : หน้าอะไรด็ได้ครับ  ส่งที่ บ้านเด็กพิการ นะครับ  

พอดีผมสั่งไปเลี้ยงเด็กพิการเขานะครับ

จากตัวอย่างนี้  คุณคิดว่าใครมีความเป็นผู้ดีมากกว่ากันล่ะ??

ความหมายของคำว่า สมบัติผู้ดี

สมบัติผู้ดี
พระ บาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ทรงอธิบายถึงความหมายของผู้ดีความตอนหนึ่งว่า ...ผู้ดีไม่ได้หมายถึงคนมีทรัพย์ ไม่ได้หมายถึงคนมีสกุล แต่หมายถึงคนที่ประพฤติปฏิบัติดีทั้งกาย วาจา และที่สำคัญคือใจ ขอทานเขาก็เป็นผู้ดีได้...

เปิดหนังสือ สมบัติผู้ดี โดย เจ้าพระยาวิสุทธิ์สุริยศักดิ์ (ม.ร.ว.เปีย มาลากุล) ซึ่งเรียบเรียงไว้ตั้งแต่พ.ศ.2455 พบคุณสมบัติผู้ดีไว้ 10 บท แต่ละบทครอบคลุมทั้งกายจริยา วจีจริยา และมโนจริยา หรือกาย วาจา ใจ สรุปเป็นตัวอย่างดังนี้

บทที่ 1 ผู้ดีย่อมรักษาความเรียบร้อย ไม่ใช้กิริยาอันกล้ำกรายบุคคล ไม่สอดสวนวาจาหรือแย่งชิงพูด ไม่ปล่อยใจให้ฟุ้งซ่านกำเริบหยิ่งยโส

บทที่ 2 ผู้ดีย่อมไม่ทำอุจาดลามก ใช้เสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวอันสะอาดเรียบร้อย ไม่กล่าวถึงสิ่งโสโครกพึงรังเกียจในท่ามกลางชุมชน พึงใจที่จะรักษาความสะอาด

บทที่ 3 ผู้ดีย่อมมีสัมมาคารวะ นั่งด้วยกิริยาอันสุภาพเฉพาะหน้าผู้น้อย ไม่พูดจาล้อเลียนผู้ใหญ่ เคารพยำเกรงบิดามารดาและอาจารย์ นับถือนอบน้อมต่อผู้ใหญ่ มีความอ่อนหวานแก่ผู้น้อย

บทที่ 4 ผู้ดีย่อมมีกิริยาเป็นที่รัก ไม่ทำกิริยารื่นเริงเมื่อเขามีทุกข์ ไม่เที่ยวติเตียนสิ่งของที่เขาตั้งแต่งไว้ในบ้านที่ตนไปสู่ ไม่กล่าวสรรเสริญรูปกายบุคคลแก่ตัวเขาเอง ไม่พูดเคาะแคะสตรีกลางประชุม และย่อมรู้จักเกรงใจคน

บทที่ 5 ผู้ดีย่อมเป็นผู้มีสง่า มีกิริยาอันผึ่งผายองอาจ จะยืนนั่งย่อมอยู่ในลำดับอันสมควร พูดจาฉะฉานชัดถ้อยความ มีความรู้จักงามรู้จักดี มีอัชฌาสัยอันกว้างขวางเข้าไหนเข้าได้

บทที่ 6 ผู้ดีย่อมปฏิบัติการงานดี ทำการอยู่ในระเบียบแบบแผน ไม่ละเลยที่จะตอบจดหมาย พูดสิ่งใดย่อมให้เป็นที่เชื่อถือได้ เป็นผู้รักษาความสัตย์ ไม่เป็นผู้เกียจคร้าน

บทที่ 7 ผู้ดีย่อมเป็นผู้ใจดี เมื่อเห็นเหตุร้ายหรืออันตรายจะมีแก่ผู้ใดย่อมต้องรีบช่วย ไม่เยาะเย้ยถากถางผู้กระทำผิดพลาด ไม่ใช้วาจาอันข่มขี่ ไม่มีใจอันโหดเหี้ยมเกรี้ยวกราดแก่ผู้น้อย เอาใจโอบอ้อมอารีแก่ผู้อื่น

บทที่ 8 ผู้ดีย่อมไม่เห็นแก่ตัวฝ่ายเดียว เป็นผู้ใหญ่จะไปมาลุกนั่งย่อมไว้ช่องให้ผู้น้อยมีโอกาสบ้าง ไม่ขอแยกผู้หนึ่งมาจากผู้ใดเพื่อพาไปพูดจาความลับกัน ไม่มีใจมักได้ ไม่พึงใจการหยิบยืมข้าวของทองเงินซึ่งกันและกัน

บทที่ 9 ผู้ดีย่อมรักษาความสุจริตซื่อตรง ไม่ละลาบละล้วงเข้าห้องเรือนแขกก่อนเจ้าของบ้านเขาเชิญ ไม่ซอกแซกไต่ถามธุระส่วนตัวหรือการในบ้านของเขา เป็นผู้รักษาความไว้วางใจของผู้อื่น

บทที่ 10 ผู้ดีย่อมไม่ประพฤติชั่ว ไม่เป็นพาลเที่ยวเกะกะระรั้วและกระทำร้ายคน ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนเจ็บอายเพื่อความสนุกยินดีของตน ไม่เป็นพาลพอใจทะเลาะวิวาท ไม่พอใจนินทาว่าร้ายกันและกัน ไม่ปองร้ายผู้อื่น มีความเหนี่ยวรั้งใจตนเอง เป็นผู้มีความละอายแก่บาป

เครดิต : http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=jansa&month=04-2007&date=25&group=1&gblog=3

อ่านแล้วรู้สึกบ้างไหมค่ะ

ว่า ไอ้คนที่เรียกตัวเองว่า “ผู้ดี” เนี่ย....ทำผิดจาก 10 บทนี้เกือบหมดเลย